افطار
باز از پیِ فرصتی دیگریم
تا سرنوشت را بلکه از سر نوشت 
نوشته شده در شنبه 3/10/90ساعت
8:56 صبح توسط ققنوس نظرات ( ) |
| Design By : Pichak |
About
ققنوس[326]
قُقنوس (به زبان یونان باستان: Φοῖνιξ، به فارسی: ققنوس، به عربی: العنقاء و به انگلیسی: Phoenix) یک پرندهٔ مقدس افسانه ای است که در اساطیر ایران،یونان،مصر و چین یافت می شود. او مرغی نادر و تنهاست و جفتی و زایشی ندارد. اما هزار سال یکبار، بر تودهای بزرگ از هیزم بال میگشاید و آواز میخواند و چون از آواز خویش به وجد و اشتیاق آمد، به منقار آتشی میافروزد و با سوختن در آتش تخمی از وی پدید میآید که بلافاصله آتش میگیرد و میسوزد. و از خاکستر آن ققنوسی دیگر متولد میشود. ققنوس در اغلب فرهنگها، نماد جاودانگی و عمر دگربار تلقی شده. امّا برخی فرهنگها ویژگیهای دیگر هم برایش گفته اند: اشک ققنوس زخم را درمان میکند، ققنوس صدای دل نشینی دارد، موسیقی از آوای او پدید آمده و ... گرچه ققنوس در اساطیر ملل آسیایی همچون چین و ایران جایگاه ویژهای دارد، امّا برخی معتقدند که اسطورهٔ ققنوس از مصر باستان برخاسته، به یونان و روم رفته، و همسو با باورهای مسیحیت شاخ و برگ بیشتری یافته. دهخدا در توصیف ققنوس نوشته: «گویند ققنوس هزارسال عمر کند و چون عمرش به آخر آید هیزم بسیار جمع سازد و بر بالای آن نشیند و سرودن آغاز کند و مست گردد و بال بر هم زند چنانکه آتشی از بال او بجهد و در هیزم افتد و خود با هیزم بسوزد و از خاکسترش بیضه ای پدید آید و او را جفت نمیباشد و موسیقی را از آواز او دریافتهاند.»
قُقنوس (به زبان یونان باستان: Φοῖνιξ، به فارسی: ققنوس، به عربی: العنقاء و به انگلیسی: Phoenix) یک پرندهٔ مقدس افسانه ای است که در اساطیر ایران،یونان،مصر و چین یافت می شود. او مرغی نادر و تنهاست و جفتی و زایشی ندارد. اما هزار سال یکبار، بر تودهای بزرگ از هیزم بال میگشاید و آواز میخواند و چون از آواز خویش به وجد و اشتیاق آمد، به منقار آتشی میافروزد و با سوختن در آتش تخمی از وی پدید میآید که بلافاصله آتش میگیرد و میسوزد. و از خاکستر آن ققنوسی دیگر متولد میشود. ققنوس در اغلب فرهنگها، نماد جاودانگی و عمر دگربار تلقی شده. امّا برخی فرهنگها ویژگیهای دیگر هم برایش گفته اند: اشک ققنوس زخم را درمان میکند، ققنوس صدای دل نشینی دارد، موسیقی از آوای او پدید آمده و ... گرچه ققنوس در اساطیر ملل آسیایی همچون چین و ایران جایگاه ویژهای دارد، امّا برخی معتقدند که اسطورهٔ ققنوس از مصر باستان برخاسته، به یونان و روم رفته، و همسو با باورهای مسیحیت شاخ و برگ بیشتری یافته. دهخدا در توصیف ققنوس نوشته: «گویند ققنوس هزارسال عمر کند و چون عمرش به آخر آید هیزم بسیار جمع سازد و بر بالای آن نشیند و سرودن آغاز کند و مست گردد و بال بر هم زند چنانکه آتشی از بال او بجهد و در هیزم افتد و خود با هیزم بسوزد و از خاکسترش بیضه ای پدید آید و او را جفت نمیباشد و موسیقی را از آواز او دریافتهاند.»
